کمیته حمایت از حقوق بشر در ایران در آستانه سفر حسن روحانی به پاریس با انتشار بیانیه‌ای از مردم فرانسه و رئیس جمهوری این کشور خواست تا نسبت به وضعیت حقوق بشر در ایران با قاطعیت برخورد کنند. این کمیته با انتشار بیانیه‌ای برای شرکت در یک راهپیمائی اعتراضی نسبت به سفر حسن روحانی دعوت کرده است.
کمیته حمایت از حقوق بشر در ایران که از سال ۲۰۰۴ توسط برخی پناهندگان سیاسی ایرانی ساکن فرانسه تاسیس شده در این بیانیه تاکید کرده است: "از زمانی که حسن روحانی رئیس جمهوری ایران شده است، ۲ هزار زندانی اعدام شده‌اند که در میان آنان مخالفان رژیم و نیز اقلیت‌های مذهبی و قومی وجود دارد."
در این بیانیه همچنین به کشتار ۵۲ نفر از مخالفان جمهوری اسلامی ساکن قرارگاه اشرف و نیز حمله موشکی ایران به قرارگاه لیبرتی در شمال عراق اشاره شده که طی آن ۲۴ نفر از اعضای سازمان مجاهدین خلق کشته شدند.
در بیانیه منتشر شده از سوی این کمیته همچنین آمده است که جمهوری اسلامی ایران تاکنون و در طی بیش از سه دهه گذشته ۱۲۰ هزار نفر از مخالفان خود را اعدام کرده و فقط در تابستان سال ۱۹۸۸ حدود ۳۰ هزار نفر از زندانیان سیاسی در ایران اعدام شدند.
ایرج مصداقی معروف به «تواب تشنه به خون» مامور پیشبرد خط شیطان سازی وزارت اطلاعات علیه مسعود رجوی رهبر جنبش مقاومت ایران بود. خطی که زمینه ساز کشتار و قتل عام مجاهدین در اشرف و کمپ لیبرتی بود. به نوشته خانم مینا انتظاری « سوگلی سایتهای بدنام وزارت اطلاعات در حالیکه خودش حتی یکساعت شرایط سخت و پیچیده زندگی و مبارزات شیرزنانی همچون پروین را در میدانهای نبرد آزادیبخش و جنگ سیاسی و بمبارانهای مهیب و محاصره و تحریم و تهدیدهای مداوم، نه تجربه کرده و نه حتی توان و انگیزه فهمش را دارد، چه تصویری از یک زن فرمانده و عضو شورای رهبری مجاهدین میدهد... زنانی بی اراده، بی سواد، بی هویت و بزدل که مسحور و اسیر یک رهبری «بزدل و فراری» در یک «فرقه تاریک اندیش» شده اند!»
تمام دهه سیاه و خونین شصت را در زندان و بندهای سیاسی بسربرد، ده سال! آنهم در شکنجه گاههایی همچون اوین مخوف و قزل حصار و گوهردشت، در آن دورانی که دژخیم لاجوردی در دادستانی با خط امامیهای هفت خط، در جنایت و خونریزی علیه گلهای سرسبد نسل انقلاب، در پیشگاه آن امام کذّاب، کورس و رقابت بیرحمانه ای با هم داشتند... اتاقهای تعزیر آغشته در چرک و خون، شبهای تیرباران و شمارش تیرهای خلاص، وداع های آخر با یاران و وصیت نوشتن نوجوانان، شبهای بینهایت و فجایع واحد مسکونی و قبر و قیامت...
توضيح شايد اضافي:
گفتند كه تشنه به خوني بي آبرو شعرم را «بي مقدار» و خودم را «مداح دربار رجوي» خوانده است. پيش از اين نيز وقتي شعري دربارة اعتصاب كنندگان زندانها در ايران نوشته بودم شعرم را در وصف زندانيان خطرناك با جرائمي غير قابل اغماض خوانده بود. اين حرفها صف بندي ها را بهتر و بيشتر مشخص مي كند. من البته همة اين اتهامات را، ايضا بقيه را كه در ساير سايتهاي وزارتي هست و پرونده شان را هم دارم، جزو افتخارات خود مي دانم. من البته خوشحالم كه «شاعري بي مقدار»هستم و نه «آدم فروشي با مقدار» من به اين «بي مقدار»ي خود مفتخرم. كما اين كه به شعر گفتن دربارة برادر مسعود يا مريم رجوي افتخار مي كنم. و البته شاعر همان زندانيان با جرمهاي آن چناني هستم. چه افتخاري بالاتر از اين؟ آنها كه در دار دنيا چيزي و كسي را ندارند. اي كاش من اقلا بتوانم شاعر آنها باشم! البته نوچه هاي سربازجو محمد توانا و هم جبهه گان با قاضي صلواتي چنين گناهي را بر من نمي بخشايند و چه بهتر!
________________________________________
وقتي زني در خيابان فرياد مي كشد
و مردي در زندان از شكوفه ها مي گويد
رزمنده اي بر شقيقة اندوه شليك مي كند
و شاعر گلي مي شود
كه در شب مي شكوفد
و عطر شعرش خانه را پر مي كند.
و من آنگاه
غيظ شيخان
و حسد حاسدان را خوب مي فهمم.
در فرهنگ فارسی و در اصطلاحات متداول عامه؛ آدمهای مکار ؛دریده؛ کلاش؛ نابکار و نادرست را ارقه می گویند. عجوزه هم به معنای عجز و درماندگی و پیره زن عاجزو عفریته است. رفوزه هم در فرهنگ فارسی کسی را گویند که ردشده، مردود، ناکام و ناموفق در امتحان باشد.
در اینجا مراد از عنوان این نوشته توصیف کسی است که شخصیت و ماهیتش بیان و ترجمان واقعی این اصطلاحات و معانی است.
در روانشناسی توهم را پریشان پنداری می نامند و فرد متوهم کسی است که موضوعاتی را حس و ادراک می کند که واقعیت ندارند ولی او آنها را واقعی می پندارد و بر آن اصرار می ورزد. دلایل بروز توهم البته گوناگون است؛ اما ریشه در اختلالهای روانی دارد. مثلا وقتی یک فرد به کناره گیری شدید از واقعیت دچار می شود؛ بیمار اسکیزوفرنی نامیده می شود.
شخص متوهم دچار هزیان و کابوس هم می شود و می پندارد کسی یا کسانی قصد جان او را کرده‌اند یا موجودی را می بیند که به او حمله می‌کند و می خواهد او را نابود کند و از بین ببرد. توهم و هذیان توامان از نشانه‌های بارز در تمیز و تشخیص اختلالهای روانی شدید هستند.
حال اگر فرد خود شیفته یا خود پسندو باصطلاح فرنگی «نارسیست» و خود بزرگ بین هم باشد؛ میشود جانوری مانند عاطفه اقبال و امثالهم که بهترین طعمه برای وزارت اطلاعات رژیم هستند و شدند.
علائم خودشیفتگی را خیالبافی؛ خود را بی نظیر و استثنایی دانستن که دیگران درکش نمی کنند. نیاز مفرط به ستایش و تمجید از سوی دیگران؛ حق به جانب؛ استثمارگر؛ درمانده و ناتوان از دوست داشتن و یکدلی و یک رنگی با مردم بودن ؛ حسود و فرافکن و متکبر و خودبین بودن و فقط منم زدن می شناسند.
دیدگاه و جهان بینی فرد خودشیفته خود محوری و استثنائی بودن است و چنان تشنه جلب توجه دیگران است که هیچ حد و مرزی نمی شناسد. عطش خودشیفتگی این فرد هر چه بیشتر توجه دیگران را به خود جلب کند بیشتر می شود و همیشه هم تشنه باقی می ماند. رابطه اش با سایرین رابطه ا ی بی عاطفه یک طرفه و یک جانبه و صرفا دریافت کننده است. اهل پرداخت و قیمت دادن نیست. بسیار جبون و ترسو است. اینگونه افراد خود پسند؛ بی وفا و تشنه قدرت اند که در ظاهری آراسته و جذاب نمایان می شوند و پس از رسیدن به هدف خود ۱۸۰ درجه تغییر مسیر می دهند.
جانوری که وصف و ذکرش شد؛ وجودی متوهم و متناقض بود که آخر الامر در منجلابی که باید؛ فرو رفت. او مدتها ترس و تصورهای خیالی و کابوسهای شبانه و به قول خودش «خواب های پریشانش» را را می نوشت و در فیسبوک خود هم منتشر می کرد. هر کس که نوشته هایش را نیم نگاهی می انداخت متوجه میشد که رفوزه ای است عجوزه و متوهم و خود پسند که هیچ چیز ارضای عطش درماندگی اش نمی کند. او به درستی با هم جنس های خود (تواب تشنه بخون و ...) به پرواز در آمد که از دیگرانی که او نمی خواست و نمی توانست مانند آنان باشد انتقام بگیرد.
هادی شعبانی با همکاری قربانعلی پور احمدی نهایتا با سربه نیست کردن صمد نظری(اطلاعاتی دیگر ) به میز ریاست نجات رژیم در مازندران دست یافت.
در قسمت اول این گزارش آمده بود که
- هادی شعبانی توسط وزارت اطلاعات وشخص محمد جواد هاشمی نژاد سرکرده مافیای هابیلیان که خود یکی از مدیران وزارت بد نام اطلاعات است آنقدر بروی صندلی ندامت وخیانت نشانده شد نوشت وهاشمی نژاد خط زد ئیا پاره کرد وشعبانی هی نوشت هی نوشت تا نهایتا چند کتاب ندامت نامه وغلط کردنگوئی دلخواه هاشمی نژاد از هادی شعبانی خائن استخراج کردند.
-بعد زمانی که شعبانی مزدور دلخواه وزارت اطلاعات شد برای مزدور گردانی به شهرستانهای مختلف از جمله مشهد برده شد.
- بعد ازندامت نامه ها و غلط کردنگوئی های ازهادی شعبانی فیلم ها ساختند که یک زمانی مدرکی در دست وزارت باشد تا هوس کار دیگری نکند.
بعد هم آورده بودیم که
۱- هادی شعبانی تير۸۳ به تيف گريخت و پس از جلب نظر مأموران رژيم از طريق همكاري اطلاعاتي،
۲- در تاريخ۱۸ اسفند۸۳ به نزد ملاها بازگشته و
۳- بلافاصله به استخدام رسمي وزارت بدنام اطلاعات درآمد.
مأموريت‌هاي اين مزدور
- سرکرده تجمع مزدوران در انجمن نجات
- اراجيف گويي عليه مجاهدين،
- دوره گردي و لجن پراكني،
- تحت فشارگذاشتن خانواده‌هاي مجاهدين براي شركت درنمايش هاي رژيم
- شناسايي و معرفي مخالفين رژيم،
- ترويج خيانت و تسليم،
- توجيه شكنجه و سركوب توسط جنايتكاران حكومت آخوندي،
- شركت فعال در سيرك ولايت عليه اشرفيان،
- فعاليت در سايتهاي وزارت اطلاعات وانجمن نجات رژیم
اماهادی شعبانی با همه این خوش رقصی ها وجنایات بسیار روشن است که وزارت اطلاعات به این آدمهای خائن وخودفروخته اعتماد نمیکند.
یکی از مدیران وزارت اطلاعات گفته بود که این آدمها (منظورش ادمهای مانند هادی شعبانی وکسانی که بریدند وزیر عبای ملا رفتند)خیلی خطر ناکند سر سوزنی قابل اعتماد نیستند ایم مدیر وزارت اطلاعات در ادامه :
دوستی که کمی دستش در کار است و اخیراً "اخبار را با دقت بیشتری دنبال می‌کند از بهت‌زدگی و حیرتی که با دنبال کردن انبوه تبلیغات علیه مجاهدین به آن دچار شده می‌گوید. از سایتهای رنگارنگ رسمی وزارت اطلاعات تا سایتهای ظاهراً "غیررسمی در رنگ‌های مختلف از چپ بگیر تا راست و میانه که چراگاه مقاله نویسهای وزارتی درپوش اپوزیسیون هستند و حتی رسانه های فارسی زبان متعلق به کشورهای غربی که ظاهراً" باید بی طرف باشند و در کل مجاهدین و شورای ملی مقاومت را تحریم خبری کرده اند و زمانی هم که اخبار مربوط به آنها را پوشش می دهند بیشتربه جوسازی منفی تبلیغاتی شبیه است تا خبر رسانی و دهها مقاله نویس مجهول و معلوم از عضو سابق مجاهدین و شورا بگیر تا شاعربریده و تواب اپوزیسیون نما ووووو.
به قول او این تازه در دنیای مجازی و در خارج کشور است و شامل رسانه های داخل و ارتش سایبری و رسانه های خارجی زبان رژیم ووو... نمی شود و ادامه می دهد، حتما جنگ با مجاهدین باید برای رژیم خیلی حیاتی باشد که این همه نیرو می گذارد. سپس می‌گوید؛ آنچه او را گیج کرده این است که مجاهدین که فعلا در لیبرتی محصور هستند و نمی توانند با رژیم و پاسدارها درگیر شوند تازه چند هزار آدم کجا و این همه پاسدار و بسیجی و اطلاعاتی ووووووو کجا؟
تبلیغات هر دو باند حکومتی از سخنرانیهای مهره‌های رژیم تا نمایشهای جمعه و جماعت در تهران و سایر شهرهای کشور و تا مقالات رسانه‌ها، عمدتاً بر انتخابات خبرگان ارتجاع متمرکز است.
آخوند صدیقی در نمایش جمعه تهران (۲۰/۹/۸۴) : «نظارت استصوابی شورای نگهبان… حق مردم است که خبرگان، محل فتنه و فتنه‌گر نباشد… نص قانون اساسی و یک کار عقلایی پذیرفته شده در تمام عالم است.»
آخوند طائب رئیس قرارگاه عمار: «وای به‌حال مجلس خبرگان اگر دست فراریهای از جهاد بیفتد» (سایت حکومتی خبرآنلاین-۲۲آذر۹۴).
«فتنه‌گران می‌خواهند مجلس خبرگانی را که محل ’اجتهاد و شیخیت [شیخوخیت] ’ است، به محلی برای ’جنجالهای سیاسی’ تبدیل کنند» (سایت حکومتی جهان-۲۱آذر۹۴).
سؤال این است که چرا و تحت تأثیر چه عواملی، خبرگان ارتجاع که همیشه خودش و نمایش انتخاباتی‌اش یک امر حاشیه‌یی بود، در حال حاضر این قدر در رژیم اهمیت و حساسیت پیدا کرده است؟
پاسخ این است که در نظام آخوندی کار اصلی خبرگان ارتجاع تعیین به‌اصطلاح رهبر و ولی‌فقیه نظام است و از آنجا که در حال حاضر نظام ولایت‌فقیه بر اثر زهرخوران و برجام و همچنین چشم‌انداز زهرخوران سوریه و برشام، در ضعیفترین نقطه خود قرار دارد و به‌خصوص موقعیت خامنه‌ای به‌شدت متزلزل شده و زیر سؤال رفته است؛ خبرگان اهمیتی مضاعف یافته است.
کمیته حمایت از حقوق بشر در ایران در آستانه سفر حسن روحانی به پاریس با انتشار بیانیه‌ای از مردم فرانسه و رئیس جمهوری این کشور خواست تا نسبت به وضعیت حقوق بشر در ایران با قاطعیت برخورد کنند. این کمیته با انتشار بیانیه‌ای برای شرکت در یک راهپیمائی اعتراضی نسبت به سفر حسن روحانی دعوت کرده است.
در این بیانیه همچنین به کشتار ۵۲ نفر از مخالفان جمهوری اسلامی ساکن قرارگاه اشرف و نیز حمله موشکی ایران به قرارگاه لیبرتی در شمال عراق اشاره شده که طی آن ۲۴ نفر از اعضای سازمان مجاهدین خلق کشته شدند.
